مؤمن گشاده جبين است و بشراى او در صورت اوست ؛ حسود جبينش درهم و عبوس است . مؤمن متواضع است ؛ حسود تكبر كند در بسيارى از اوقات . پس حسد آفت ايمان است و آن را مىخورد آن سان كه هيزم را آتش . بس است در زشتى اين رذيله كه ايمان را كه سرمايهء نجات آخرت و حيات قلوب است از دست انسان بگيرد و او را مفلس و بيچاره كند . و از مفاسد بزرگى كه از لوازم غير منفكهء حسد است غضبناكى بر خالق و ولىّنعمت و اعراض از تقديرات اوست . امروز حجاب‌هاى ظلمانى غليظ عالم طبيعت و اشتغال به آن تمام مدارك ما را محجوب كرده و چشم و گوش ما كور و كر است ؛ نه مىفهميم كه غضبناكيم از مالك الملوك و روبرگردانيم از او ، و نه مىدانيم صورت اين غضب و اعراضْ در ملكوت و مسكن دائمى اصلى ما چيست . همين به گوش ما مىرسد از قول امام صادق عليه السلام : « و من يك كذلك فلست منه و ليس مني » . « كسى كه از من معرض باشد و سخط كند به من ، نه من از او هستم و نه او از من » . نمىفهميم اين برائت حق تعالى از ما و اين بيزارى چه مصيبتى است و چه چيزها در زير سر دارد . كسى كه خارج شد از ولايت حق و بيرونش كردند از زير پرچم رحمت ارحم الراحمين ، ديگر اميد نجات براى او نيست ؛ شفاعت شافعان نصيب او نخواهد شد : مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ « 1 » . كى شفاعت مىكند كسى را [ كه ] سخطناك به خدا است و از حرز ولايت او خارج است و ريسمان مودت ما بين او و مالك رقابش پاره شده ؟ واسوأتا ، واحسرتا ، بر آنچه خود ما به سر خود آورديم ، هر چه انبيا و اوليا فرياد كردند و ما را از خواب خواستند بيدار كنند ، بر غفلت ما روز به‌روز افزوده شد و شقاوت ما زياد شد . و از مفاسد اين خُلق ، از قرار فرمودهء علماى آخرت ، فشار قبر و ظلمت آن است ؛ زيرا كه مىفرمايند : صورت قبرى و برزخى اين اخلاق فاسدهء رديّه ، كه فشار روحى دارد و

--> ( 1 ) - « كيست كه در نزد او ، جز به اذن او ، به شفاعت برخيزد ؟ » . ( البقرة ( 2 ) : 255 )